Dziennik pisany nocą

Zaczynam świrować, doszukiwać się jakiś głupich powiązań, choć pewnie ma to tyle sensu, co próba zawrócenia rzeki kijem.  Nie wiem dlaczego, a raczej wiem, zazdrość, tylko nie wiem dlaczego ta zazdrość się w ogóle wkradła. Po co? Dlaczego? Lepiej było by mi bez niej i bez tego irracjonalnego uczucia.  Ratuje się muzyką i whisky, nie jest to chyba najlepsza droga ale pozwala przetrwać te najgorsze momenty. 

Czujesz i wiesz, że coś straciłeś, tylko nie wiesz co. Wiesz, że nie miałeś na to wpływu, nie miałeś szansy nawet stanąć do walki. Nie było nawet zawiadomienia, że coś takiego może się wydarzyć, że trzeba będzie się przeciwstawić.

Wyrzucam to z siebie, te wszystkie myśli, może tak będzie lepiej?

Wiele rzeczy wydaje się poza zasięgiem, takie jest już życie. Ale co z tego? Jak ma sobie radzić człowiek, który już wie, że coś nie jest dla niego, a i tak chciałby? Jak sobie z tym radzić? Jak przegonić wpierw bezsensowne myśli a może?, a później te czarne, co zbierają się niczym chmury nad głową człowieka i żyć nie pozwalają z radością, bo zostaje wtedy tylko smutek i walka, o kolejny uśmiech z rana, trochę radości. 

Męczy takie życie...